Сен чеккен сайын өзүңдү акырын өчүрүп жатасың...
Мээң – сенин дүйнөң. Ал менен кыялданасың, сүйөсүң, чечим чыгарасың. Анда сакталган сенин балалык эскерүүлөрүң, үн катпаган үмүттөрүң, түнкүсүн көргөн түшүң… Бирок сен ар бир тамеки менен ошол дүйнөгө түтүндү киргизип жатасың.
Мээ биринчи болуп жабыркайт. Тамеки чегилгенден кийин мээге кандын агымы 25%га азаят. Кычкылтек азайган мээ тумандагы шаар сыяктуу. Баары жай, бүдөмүк, чарчаган. Сен “катаал жашоо” деп ойлойсуң. А чынында бул мээнин жардам сураган үнү. Тамекиден кийин мээ активдүүлүгү дээрлик 17%га төмөндөйт. Ушул тапта чечим кабыл алып жатасың, бирок аны сен эмес, никотин кабыл алат.
Никотин – алдоо. Ал сага кубаныч сезимин “бергенсип” көрүнөт, бирок сенин ички бактыңды уурдап, жасалма эмоция калтырат. Мээ көнүп калат. Дофамин өзү бөлүнбөй калат. Жашоо кызыксыз, адамдар суук, музыка маанисиз боло баштайт… Сен тирүү болгонуң менен жарым-жартылай жашайсың. Көп чеккенде мээ физикалык түрдө өзгөрөт. Бул жөн эле сезим эмес. Илим аны далилдеген: чеккен адамдарда мээнин кээ бир аймактары кичирейет. Бул – эрте картаюу, өзүн жоготуу.
Сенин мээң – башкы байлыгың. Ага балдарыңдын күлкүсү жазылат. Идеялар, сүйүү – баары ошол жерде. Тамеки менен сен аны тешип жатасың. Тамеки таштоо – бул эрдик, өз дүйнөңдү коргоо. Башында оор. Кол титирейт, маанай өзгөрөт, бирок андан кийин дүйнө тазараак, ойлор тунук, сүйүү тереңирээк көрүнөт.
Бул текстти окуп жатканың – өзү бир белги. Бөлүш. Балким, сен кимдир бирөөнүн мээсин сактап каласың, же болбосо өзүн.
Эрмек Исмаилов
"Азия Ньюс" гезити
