Балдарым сүйүктүү адамымды кабыл алгысы келбей жатышат...
Ажырашкандан кийин беш жыл бою эки уулумду жалгыз тарбияладым. Үч жыл мурун өзүм сыяктуу башы бош, эки уулу бар адамга жолугуп, аны сүйүп калдым. Ал балдарыма өз атасындай мамиле кылып, колдон келишинче жардам берип келет. Бирок уулдарым аны кабыл алгылары келишпейт.
Жакында туулган күнүмдү белгилеп, баарыбызды бир дасторконго чогулткум келген. Бирок өзүмдүн уулдарым да, мен жактырган адамдын кичүү уулу да келүүдөн баш тартышты. Ошондо үч жыл бою баары өзүнөн-өзү жакшырып кетет деп үмүттөнүп келгенимди түшүндүм.
Курбумду эстедим. Ал да балдарынын каршылыгынан коркуп, бактысыз никесин сактап калган. Кийин уулдары чоңоюп, өз жашоолору менен кетишти. Бирок апасынын алар үчүн курмандыкка чалган жылдары үй-бүлөнү бактылуу кыла алган жок...
Диля
