Беш балалуу келинди жактырып калып, жандүйнөм жанчылып турат...
Мындан төрт жыл мурун бир кыз менен таанышкам. Ал өзүн менден болгону бир жаш кичүү экенин айткан. Мен ага ишенгем. Аны чын дилимден сүйдүм. Чынын айтсам, азыр да сүйөм.
Убакыт өткөн сайын ага болгон сезимим ого бетер күчөдү. Анын кубанычы менин кубанычым, анын муктаждыгы менин милдетим болуп калгандай эле. Колумдан келгендин баарын жасадым. Керек болсо эң майда-чүйдө нерселерине чейин өзүм алып берип, кам көрүп жүрдүм. Мен үчүн ал адамдан артык эч ким жок болчу.
Бирок эки ай мурун жашоом бир заматта өзгөрүп кетти. Күтүүсүздөн анын чыныгы жашын билдим. Ал менден бир жаш эмес, жети жаш улуу экен. Андан да оор сокку – беш баласы бар экенин уктум. Муну билгенден кийин ал менден алыстап, качып, таптакыр жок болуп кетти. Эч нерсе түшүндүргөн жок, жөн гана жоголду.
Ошондон бери жандүйнөм тынчтык таппай калды. Эч нерсеге көңүлүм жок. Күндүз да, түнкүсүн да оюмдан кетпейт. Эстеген сайын жүрөгүм кысылып, бир нерсе жетпей жаткандай сезилет. Канча аракет кылсам да, аны унутууга күчүм жетпей калды.
Мен эмне кыларымды билбей жанчылдым. Жашоом токтоп калгандай. Оюмда андан башка эч нерсе жок.
Айтыңыздарчы мындай учурда адам кантип жүрөгүн тынчтандырат?..
Руслан
